DIALEKT |
NYNORSK |
FORKLARING |
LYD |
| T (side 6) |
|
|
|
| |
|
|
|
tykji v., tøttæ |
tykkje |
meine, ”dæ ha e allti tøtt” |
 |
tyktæ v.,-a |
tukte |
halde i age (om ungar, t.d.) |
|
tylt f. |
tylft |
samling med tolv av noko slag, t.d. stokkar |
|
tyngji v.,-gdæ |
tyngje |
tyngje av triste tankar eller av trykk for brystet; «dæ tyngji´n før bringun»:
han har vondt for brystet; «dæ tyngji´n»: det tyngjer han, han er nedstemt |
|
tynningsljå m. |
tynningsljå |
ljå som ikkje skulle slipast, men som vart tynt ut i smia ein gong i veka,
til skilnad frå «slipingsljå» (s.d.) |
|
tynæ v.,-tæ |
tyne |
presse eller tvinge svært hardt |
|
tyras n. |
tyras |
nedsetjande ord om noko smått som ein ikkje likar; «noko fælt tyras» |
|
tyrylåg m., flt.
–læga |
tyrilåg |
furu (røter og stamme) som har lege i myr og ikkje har rotna |
|
tyryrot f., flt.
–røta |
tyrirot |
gamle stubbar etter hogd furu; «tyry»: oppkløyvd tyrirot |
|
tysst |
tyrst |
|
|
tysstædrikkæ f. |
tyrstedrikke |
drikk for den som ”tyssta” |
|
tyæ v., - ddæ |
tyde |
bety; ”å uttyæ” |
|
tæglæ f. |
tegle |
1) tagl, (også sagt om hovudhår, dersom ein har lite av det; «bærre noko lange tæglu»),
2) jentunge; «æi litn tæglæ» |
|
tæigaslått m. |
teigslått |
slått av utmålte teigar mot ei viss godtgjersle, jf. «dalars-tæig» |
|
tæinæ f. |
teine |
fletta høykorg av bjørkevidjer til å bera fôr og lauv i |
|
tækkæle |
tekkeleg |
fin, godt likt |
|
tækslæ f. |
teksle |
utholingsjern, brukt til koppar og skåler |
|
tælji v.,-gdæ |
telgje |
forme til med øks |
|
tællæ v., tældæ |
telje |
rekne |
|
tællæ v.,-tæ |
telle |
feste, høve saman (t.d. ved liming) «dæ vildæ ikkji tællæ»: det ville ikkje feste seg,
det ville ikkje sitja; «snøn tælle»: snøen fester seg til underlaget |
|
tæmja v., tamdæ |
temja |
1) gjera tam, dressere, 2) «tæmja se te»: venja seg til, øve |
|
tæmmæle |
temmeleg |
nokså |
|
tæmpu f.flt. |
temper |
«gokartæmpu»: ymse kunststykke i lausdans, t.d.»krukæ»; «røvskrok»; «spænnæ hattn» |
|
tænkt |
tenkt |
omtenksam, som bruker tankane |
|
tænja v., tande |
tenja |
springe av garde i fullt tan; «ta tanæ» |
|
tæppæ (se) v.,-a
el. –ftæ |
teppe |
tette seg (om kran eller røyr); «tæppæ mæ æin tapp» |
|
tæpæn n. |
teppe |
stykke av vove eller knytt stoff |
|
tærig |
tærig |
1) kjekk og grei både i åtferd og prat, 2) «tærigt»: lite, kjekt, enkelt. Jf. «tøkle» |
|
tæring f. |
tæring |
tuberkulose; «væra tærings-sjuk»: ha tuberkulose |
|
tærmén |
termen |
som et lite og seint og er vand på maten |
|
tærpæ v.,-a |
terpe |
pugge |
|
tærpæntikk m. |
perpendikkel |
pendel i veggklokke |
|
tæsu f.flt. |
tæser |
1) dårlege sko, 2) innesko tillaga som tøflar |
|
tæv m. |
tev |
lukt; «ill tæv»: stygg lukt; «dæ tæk te å tævja»: det tek til å lukte (vondt) |
|
tævlæ på v.,-a |
tevle på |
springe eller gå alt ein orkar |
|
tøddn f. |
torn |
1) torn, 2) stolpe som går gjennom hol i reim for å låse reima |
|
tøddnæ v.,-a |
torne |
turke |
|
tøddæll m. |
tøddel |
eit grann, litt; «fækk kji æin tøddæll mæir»: fekk ikkje eit grann meir |
|
tøfslæfjøl f. |
tøvefjøl |
trefjøl til å tove med |
|
tøg n. |
tog |
reip |
|
tøk n.flt. |
tok |
«tæmpu» (s.d.) i lausdans |
|
tøkle |
tøkleg |
lett å ta til |
|
tøl m. |
tol |
tolmod; «je se tøl»: gje seg tol, ta det med ro |
|
tølæ v.,-ldæ |
tora |
våge, «kjæm’n (han) te o tølæ dæ rå tru?» |
|
tølg f. |
talg |
sauetalg (nytta som matfeitt, som salve eller i varm klut på bringa for å lindre hoste) |
|
tølgæbrø n. |
talgbrød |
eit uvandare slag «rummæbrø», med talg i |
|
tølig f.t. tølugæ |
tolig |
tolsam, tolmodig |
|
